• این بخش به زودی فعال خواهد شد
xلطفا وارد شوید یا ثبت نام کنید
پربازدیدترین ها
  • مطالب

  • چهارشنبه ۱ مهر ۱۳۹۴
  • نویسنده: وحید طباطبایی

1768
بازدید


جستارهای وحشت (2): پدرخوانده زامبی ها

      زمانی که کمپانی کنتیننتال فیلمز [Continental Films] Night of the Living Dead را در 1968 با یک کمپین تبلیغاتی استثماریِ یه طور معمول  بی ظرافت به درون مدار سینماهای درایو-این تابستان/پاییز پس زد، چه کسی می توانست انتظار داشته باشد که این فیلم وحشتناک ارزان، و سیاه-و-سفید چیزی بیش از انچه به نظر می رسید، باشد؟ کارگردان George A. Romero، در 1968 کماکان یک فیلمساز مستقل فعال در خارج از شهر پیتزبورگ، و نه هالیوود، به شکل عمده مسبب هوشمندی و پختگی نامنتظره ی فیلم است. [مصاحبه اجرا شده به دست Tony Scott]

- منبع:
Derry, Charles. Dark Dreams 2.0: A Psychological History of the Modern Horror Film from the1950s to the 21st Century. McFarland & Company, Inc., Publishers. 2009


.......


     -آیا تو هیچ علاقه یا دلبستگی ویژه ای برای ساختن فیلمهای وحشتناک داری؟
رومرو: در ابتدا نداشتم. زمانی که ما Night را ساختیم؛ آن را به عنوان اولین فیلم مان ساختیم، و رفقایمان در چرخه های توزیع به ما گفتند که چیزی استثمارگرانه [الف] بسازیم چرا که این مطمئن تر است. پس ما تصمیم گرفتیم که یک فیلم وحشتناک بسازیم. حالا، زمانی که انجامش دادیم، گفتیم، ما قصد نداریم که تنها یک فیلم وحشتناک بسازیم، ما می خواهیم که واقعاً با آن همراه شویم و سعی کنیم که آن را توفانی بسازیم. من یک نظریه دارم که فیلمهای بسیاری هستند که ساخته نشده اند، [فیلمهایی] صد مرتبه ساخته شده اند، اما هنوزبه خوبی ساخته نشده اند. برای مثال یکی از آنها Tarzan of the Apes است. به این خاطر که هنوز ساخته نشده است [1]. من می خواهم که این را دقیقاً همانطوری بسازم که Burroghs نوشتش، و فکر می کنم که این اثری فوق العاده از یک گونه ی ویکتوریایی از گریزگرایی [ب] می شود.

     -تو چه مدت در پیتزبورگ مستقر بوده ای؟
رومرو: من برای تحصیل در Carnegie Tech آمدم تا نقاشی و طراحی و زمینه ی اسپانیایی بخوانم. من تحت تاثیر نقاشان اسپانیایی قرار گرفتم. فکر می کنم که شاید رویکردم به تجسم چیزی، در عوض هر تاثیری از هر کارگردان یا فیلمبرداری که من مطالعه کرده ام، از همین تاثیرگذاری نقاشان اسپانیایی می آید.

    -من فکر می کنم که این همان چیزی است که به فیلم جنبه یی رومرویی می دهد.
رومرو: فکر کنم که هر آن کسی که چشمی برای ترکیب و ترجمه ی هر چیزی به یک قالب دو-بعدی دارد از چیزهای دو-بعدی ای که او دیده اثر گرفته است، و نه آنقدرها از فیلمها. اهمیتی ندارد که تو چند بار فیلمی را تماشا کنی، شاید هر شات مفروضی را برای مدتی، جمعاً، 2 یا 3 دقیقه ای می بینی، در حالی که تو می توانی به یک نقاشی یا تصویر گرافیکی که در خانه ات داری، چیزی که تو واقعاً دوست داری، تا به بینهایت نگاه کنی.

    -چگونه بن مایه [تم] Night را پروراندی؟
رومرو: من داستانی کوتاه نوشتم که در واقع یک تمثیل، یک بیانیه بود درباره ی جامعه ای که با محاصره ای به وسیله ی مرده زندگان دست و پنجه نرم می کرد. داستان خیلی کمتر از فیلم پرداخت شده بود، از این جهت که داستان صرفاً تمثیلی بود.

      -من شنیده ام که آن را فیلمی سیاسی خواندند.
رومرو: هنگام کارگردانی آن، هنگامی که ما به دنبال رویکردی به آن بودیم، این در سر من بود، اما فکر نمی کنم که این قضیه واقعاً در فیلم منعکس شد.

    -تو هیچ مشکلی با بازیگران و عوامل داشتی، به این خاطر که این یک فیلم وحشتناک بود برایت دشوار نبود که آنها را وادار کنی جدیش بگیرند؟
رومرو: نه واقعاً، نه. در واقع ما همیشه گروهی خیلی خوب از افراد را داشتیم. ما یک واحد روی هم رفته درونی داریم. با همدیگر خوب کار می کنیم. ما می دانیم که مقاصدمان چه هستند و هیچ کشمکش داخلی یا چیزی شبیه به آن نداریم – پس ما اوقات خیلی خوبی داریم. مهم نیست چه کاری انجام می دهی، به تو خوش می گذرد. تو می توانی هملت را بسازی و من فکر می کنم می توانی از انجامش خوش باشی.

     -هیچ مشکلی برای به دست آوردن پول یا پشتیبانی برای تولید واقعی Night داشتی؟
رومرو: بله. این اولین بار بود که دور از خانه بودیم، و پیتزبورگ شهری بسیار ثروتمند است. ولی مسئله نوع پولی است که در پیتزبورگ هست؛ این پول قمارکردن نیست، این پول  کارهای اساسی صنعتی است. این خیلی مشکل است. زمانی که  اولین بار دست به کار شدیم، ما حدود سه سالِ قبل از ساختن Night را تلاش کردیم تا افراد را به سرمایه گذاری بر چیزی شبیه به یک پروژه واداریم؛  تمام مدت به این فکر می کردیم که قصد داریم  اثری جدی را بسازیم. در واقع، ما یک فیلمنامه داشتیم که من نوشته بودم که تلاش داشتیم بشناسانیمش. ما یک مجموعه ی بی کم و کاست را در کنار هم گرد آورده بودیم و نمی توانستیم اینجا هیچ پولی گیر بیاوریم و سعی کردیم که در نیویورک پول به دست بیاوریم. افرادی به فیلمنامه علاقه مند بودند، ولی آنها خواستار خریدنش، دورکردن، و ساختنش بودند. زمانی که در اینجا، پیتزبورگ، به مردم گفتیم که ما می خواهیم یک فیلم سینمایی بسازیم که قرار است اکران شود، آنها می گفتند «هان؟! آره!» و دور می شدند. این طور بود. ما واقعاً نمی توانستیم انجامش بدهیم. دست آخر ما یک شرکت دیگر تاسیس کردیم. ده نفر از ما آنجا بودیم، و شرکت Image Ten نام گرفت. هر کدام از ما بخشی از سرمایه ی اولیه را گذاشت، که برای فیلم خاممان کافی بود، و با بازیگران در مورد نحوه پرداخت های  قسطی صحبت کردیم. بازیگران قبول کردند و ما شروع کردیم به فیلمبرداری؛ اما البته که ما کماکان فیلمهای تبلیغاتی و صنعتی می ساختیم. بنابراین، Living Dead در طی دوره ای 9ماهه با وقفه هایی طولانی [مکرر] در بین آن برای برگشتن و ساختن یک تبلیغ خیارشور یا همچین چیزی، که آزاردهنده بود، فیلمبرداری شد. بعد از اینکه ما مقداری فیلم ضبط شده داشتیم هر جایی که می توانستیم راشها را برای مردم نشان دهیم، مردم شروع کردند به تغییر دادن عقیده شان و می گفتند «هی، این شبیه یه فیلمه! » ما می گفتیم «خب، این همون چیزیه که هست!» و آنها می گفتند «اوه، بله...» و بالاخره شروع کردند به پیشنهاد دادن پول.

    -اگر که فیلم به دست AIP [پ] در هالیوود ساخته شده بود، به چه شکل متفاوت از کار در می آمد؟
رومرو: من فکر می کنم که احتمالاً دانشمندی برای توضیح آنچه که در جریان بود در گروه می بود. فکر می کنم که انتهای فیلم متفاوت می بود. در واقع، American International فیلم را بر اساس بیش از حد فاقد-شرایط-لازم-بودن رد کرد. آنها به ما گفتند که اگر آخر فیلم را دوباره فیلمبرداری کنیم، آن را توزیع خواهند کرد؛ و [این خواست آنها] زنده ماندن بن است.

    -حس می کنی که کمدی در فیلمهای وحشتناک مناسب است؟ فیلمهای Hammer [ت] بسیار به ندرت دارای شوخی اند. آیا این قضیه آن را هنگامی که [فیلم] بیش از اندازه جدی است، غلوآمیز می کند؟
رومرو: فکر می کنم که همین طور باشد. فیلمهای Hammer ارزشهای تولید فوق العاده ای دارند، آنها یک شم شگرف برای آن هاله گوتیک دارند. آنها آدمهای خوب، بازیگرانی خوب دارند، ولی چیزی در مورد فیلمهایشان هست که بی کم وکاست... رواقگرایی حاکی از رضاست، و لعنتی ها همه شان دقیقاً یکی اند. آنها همگی یه جورایی روی یک خط هستند، و تو هرگز نمی توانی از آن خلاص بشوی. داده هایی در Living Dead هست که باعث گونه ای خنده ی عصبی می شود. من می دانم که هیچکاک فلسفه ای دارد: او همیشه یک سکانس پرتنش را با یک تکه ی کوچک از کمدی پی می گیرد. در Living Dead ما یک جفت از این نمونه ها داشتیم. درست در بحبوحه ی مسئله ای بغرنج در مورد دسته ی مسلح، کلانتر بعضی چیزهای خیلی خنده دار را می گوید. فکر می کنم این به هیچ وجه زیان بخش نیست.
  
     -زمانی که تو در میان مخاطبان فیلم خودت هستی، و آنها به شکلی متفاوت در قیاس با انتظار تو از واکنشان، عکس العمل نشان می دهند؛ این تو را آزار می دهد؟
رومرو: نه. من همیشه این را جالب توجه می یابم. واقعاً فکر می کنم که هر کس که برای انجام دادن چیزی خلاقه تلاش می کند، در حقیقت برای برقراری ارتباط، و دست یافتن به مردم از هر طریقی تلاش می کند، و این چیزی ارزشمند است. زمانی که من بازیگری می کردم، نمایشی را با عنوان  The Connection [اثر Jack Gelber]  انجام دادم و در نقش شخصیتی به اسم Leach  بازی کردم. من باید به مرکز صحنه پایین می آمدم و  سرنگی را به بازو تزریق می کردم و اوردوز می کردم و وارد تشنج می شدم در حالی که دستم از جلو صحنه و سرنگ از رگم آویزان است. ما این کار را با بتونه بینی [ج] انجام دادیم. و هر شب واکنشی متفاوت در کار بود. این واقعاً چیز محشری بود. ما خنده ی عصبی به آن دریافت کردیم؛ بعضی اشک ریختن ها را دریافت کردیم؛ و برخی را با حالت تهوع داشتیم- و تو می فهمی که داری کاری انجام می دهی. و این چیز خوشحال کننده ای است. من Night  را سه یا چهار بار با مخاطب ها تماشا کردم. این، تا اندازه ی زیادی، واکنشی یکجور دارد.

-    کار بعدی دیوانه ها [The Crazies] است.
رومرو: عنوان اولیه مردم دیوانه [The Mad People] بود، و من عنوان اولیه را بیشتر دوست داشتم. این فیلم هم به عنوان یک تمثیل صرف نوشته شد؛ فرض بنیادی این است که هر شخصی در جهان در برخی سطوح جنون، دست به عمل می زند. خودت می دانی، پرسش قدیمی، عاقل چیست؟ دیوانه چیست؟ تدبیری که در قصه به کار رفت پراکنده شدن تصادفی یک سلاح بیولوژیک به درون تجهیزات آب یک شهر کوچک بود. در نسخه ی اولیه شخصیت های اصلیِ عاشق پیشه از هم جدا می شوند. هیچ کس نمی داند چه خبر است. ناگهان ارتش وارد می شود و –بنگ! – آنها همه جا هستند. آنها قصد دارند ویروس نشات گرفته از نشت به درون تجهیزات آب را مهار کنند.  تمام مدت یک بمب افکن به دلیل امکان  رشد کردن  ویروس بر فراز شهر هست؛ یک احتمال وجود دارد که شاید آنها مجبور به بمباران شهر شوند. ما قصد داشتیم که [فیلم را] با دو عاشق به آخر برسانیم. بعد از اینکه جدا شده اند، به سمت هم می دوند و درست قبل از اینکه بر روی پرده به هم برسند، پرده سفید می شد و ارتش می رفت که شهر را با بمب ویران کند. ولی ما این کار را انجام ندادیم.

توضیحات نویسنده:
1-    دست کم این اتفاق تا سال 1973، زمانی که این گفتگو انجام شد، رخ نداد. در 1984 نسخه ی قانع کننده ای با عنوان Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of The Apes به  دست Hugh Hudson  کارگردانی شد که خیلی بیشتر به روح ویکتوریایی رمان اصلی وفادار بود.

توضیحات مترجم:
الف -     فیلم های استثماری یا Exploitation Films فیلم هایی هستند که با بهره کشیدن از تمایلاتی در مخاطب خود همچون میل به خشونت، به سکس و به خونریزی با او ارتباط برقرار می کنند.
ب – یا Escapism : میل شخص به فرار از زندگی روزمره و مسئولیت ها و تبعات آن.
پ – مخفف American International Pictures ؛ کمپانی ای تاسیس شده در1954 که به طور عمده به آثار مستقل، فیلم های کم بودجه و اکران های دو فیلمه به ویژه مطابق میل نوجوانان در دهه های 50، 60 و 70 اختصاص داشت.
ت – Hammer Film Productions یا Hammer Pictures تاسیس شده در 1934 در لندن. این کمپانی بیش از هر چیز به واسطه ی مجموعه ای از  فیلمهای وحشتناک با فضاهای گوتیک که با عنوان Hammer horror شناخته می شوند معروف است؛ فیلم هایی همچون Dracula(1958) ، The Vampire Lovers(1970) ، The Devil Rides Out(1968) ، The plague of Zombies(1966) که همگی در بازه ی زمانی مابین اواسط دهه ی 50 تا دهه ی 70 ساخته شدند. هر چند که این کمپانی کماکان با آثاری از جمله  Let me in ،The Quiet One ، و The Woman in Black  در ژانر وحشت فعال است.
ج -  Nose Putty: ماده ای بتانه مانند که برای جایگزین کردن شکل بینی بازیگر استفاده می شود.

  • جستار های وحشت ،
  • وحید طباطبائی ،
  • وحید طباطبائی ،
  • وحید طباطبائی ،
  • نقد فیلم ،
  • نقد فیلم ،
  • تحلیل فیلم ،

اخبار مرتبط
چهارشنبه ۴ شهریور ۹۴

چهارشنبه ۴ شهریور ۹۴

چهارشنبه ۱۱ شهریور ۹۴


نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است، شما اولین نفر باشید
نظر